Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι,
Ὁσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχές,
Εὐλογημένοι Χριστιανοί μου,
«Φωτίζου, φωτίζου, ἡ νέα Ἱερουσαλήμ·
ἡ γάρ δόξα Κυρίου ἐπί σέ ἀνέτειλε·
χόρευε νῦν καί ἀγάλλου, Σιών·
σύ δέ, ἁγνή, τέρπου, Θεοτόκε,
ἐν τῇ ἐγέρσει τοῦ Τόκου σου».
(Καταβασία θ΄ ᾠδῆς Κανόνος τοῦ Πάσχα)
Πηγή, ἀπό τήν ὁποία ἐμπνέεται ὁ ἱερός Δαμασκηνός στή σύνθεση τοῦ ὕμνου αὐτοῦ, εἶναι τά ὅσα λέει ὁ Προφήτης Ἡσαΐας γιά τήν τελική δόξα τῆς Ἱερουσαλήμ σέ μιά καθαρά μεσσιανική προοπτική: «Φωτίζου, φωτίζου Ἱερουσαλήμ, ἥκει γάρ σου τό φῶς, καί ἡ δόξα Κυρίου ἐπί σέ ἀνατέταλκεν» (60,1).
«Νέα Ἱερουσαλήμ», πρός τήν ὁποία ἀπευθύνεται ὁ ὑμνογράφος καί τήν καλεῖ νά φωτισθεῖ, εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διπλασιασμός τοῦ ρήματος «φωτίζω» γίνεται γιά νά διατρανωθεῖ ἡ βεβαιότητα τοῦ φωτισμοῦ καί ἡ μεγάλη χαρά πού τό γεγονός αὐτό προκαλεῖ.
Ποία ἆραγε εἶναι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου πού ἀνέτειλε στήν Ἐκκλησία; Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ἡ κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ὁποῖος εἶναι γι’ αὐτήν καί γιά τόν κόσμο ὁλόκληρο ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης «τό μέγα φῶς» πού ἀνέτειλε «τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου» (Ματθ. 4,16, Ἡσ. 9,2)· «τό φῶς τό ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» (Ἰω. 1,9). Ὡς «δόξα Κυρίου» θά μπορούσαμε ἀκόμη νά θεωρήσουμε τόν σταυρό τοῦ Κυρίου (Ἰω. 13,31), τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του, τό θεῖο φῶς καί τή λαμπρότητα τοῦ προσώπου Του ἤ ἀκόμη τό φῶς τῆς θεογνωσίας πού μεταδίδει τό Εὐαγγέλιό Του. «Ἡ δόξα Κυρίου», ὁ Κύριος ὡς Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, μέ τό σταυρικό Του θάνατο καί τήν τριήμερη ταφή Του φάνηκε σάν νά ἔδυσε καί νά κρύφτηκε στόν τάφο καί τόν ᾍδη. Ὅμως, μέ τήν Ἀνάστασή Του ἀνέτειλε καί πάλι καί μέ τήν ἄκτιστη δόξα τῆς θεότητός του καταυγάζει τήν Ἐκκλησία καί φωταγωγεῖ τούς πιστούς.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ χορεύει καί σκιρτᾶ ἀπό χαρά, διότι ὁ Κύριός μας ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καί μᾶς δωρίζει φῶς, ζωή, σωτηρία, αἰωνιότητα! Ἐάν ἀπομακρυνθοῦμε καί ἐμεῖς ἀπό τά πάθη μας καί τίς ἀστοχίες μας θά μποροῦμε νά χαιρόμαστε πραγματικά ἐντός τῆς καρδιάς μας γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, γιατί θά ἀναστηθοῦμε καί ἐμεῖς!
Ὁ ὕμνος κλείνει μέ μιά προτροπή πρός τήν Θεοτόκο, μέ τήν ὁποία τήν παροτρύνει νά χαίρεται καί αὐτή γιά τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ της.
Τήν ψυχή τῆς Θεοτόκου λόγῳ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ της, διεπέρασε ἡ ῥομφαία τῆς ὀδύνης καί τῆς θλίψεως, πρώτη λοιπόν καί περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον θά ἔπρεπε νά χαίρεται γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ της.
Δέν μπορεῖ λοιπόν ὁ ἄνθρωπος νά πιστεύει στόν Χριστό, πού εἶναι ὁ ζωντανός Θεός, καί τά ἔργα του νά εἶναι σκοτεινά καί γεμάτα ἀπό τή νέκρα τῆς ἁμαρτίας. Ζωή, φῶς καί πνευματική νέκρωση δέν μποροῦν νά συμβιώσουν. Ὅσοι ζοῦμε τήν ἁμαρτία εἴμαστε στό σκοτάδι, ἔστω καί ἄν εἴμαστε Χριστιανοί. Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου, τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἡ προσευχή, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτυροῦν πώς μέσα μας ὑπάρχει ζωή καί φῶς. Μαρτυροῦν πώς εἴμαστε συνδεδεμένοι μέ τόν ζωντανό Θεό, μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο Ἰησοῦ.
Ἀδελφοί, «Ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός» (Ρωμ. 13,2). Ἔργα τοῦ σκότους εἶναι ἡ φιλαργυρία, ἡ φιλαυτία, τά σαρκικά ἁμαρτήματα καί ἄλλα. Κάθε πάθος, πού εἶναι ἐνεργό, σκοτίζει τό ἡγεμονικό στοιχεῖο τοῦ ἄνθρώπου πού εἶναι ὁ νοῦς. Ἡ μή τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι σκοτάδι ἀβάσταχτο γιά τόν ἄνθρωπο.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
ὁ Κύριός μας δέν εἶναι ἕνας φανταστικός Θεός, δέν εἶναι ἕνα ἰδεολόγημα, δέν εἶναι ἐπινόηση κάποιου φιλοσόφου, ἀλλά εἶναι ἕνας ζωντανός Θεάνθρωπος πού ἔδωσε τόν Ἑαυτό Του γιά τή σωτηρία καί τήν ἀνάσταση τή δική μας. Ἔτσι πρέπει νά τόν πιστεύουμε καί νά τόν ζοῦμε. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι τό φωτεινό ὁρόσημο τῆς σωτηρίας μας, ἄς φωτίσει καί τή δική μας ζωή.
Ὁ πασχάλιος χαιρετισμός «Χριστός Ἀνέστη» ἐκφράζει ὅλη τήν εὐφροσύνη καί τήν ἐλπίδα τῶν Ὀρθοδόξων! Σ’ αὐτό τό συμπόσιο τῆς χαρᾶς τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ χαρά γιά τή νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν θάνατο καί τόν ᾍδη, ἂς χαροῦμε κί ἐμεῖς ἀδελφοί κί ἂς πλημμυρίσει τίς καρδιές ὅλων μας τό φῶς καί ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως!
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» ἀδελφοί μου!
Μέ ἀναστάσιμες εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης Σας
† Ὁ Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων
Τιμόθεος
