Η χαμένη ισορροπία έγινε το τέρας για την ίδια τη Δημοκρατία..

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος και την επόμενη εβδομάδα τα ψηφοδέλτια κλείνουν και κατατίθενται προς επικύρωση στο πρωτοδικείο.
Έτσι λοιπόν όσοι τα κατάφεραν, πλέον θα παρουσιάσουν ολοκληρωμένους τους συνδυασμούς τους και θα ξεκινήσει η μάχη του σταυρού.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή, μπορεί κανείς αν αναλύσει τα όσα συνέβησαν, να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα που η κοινωνία οφείλει να σταθεί.
Από τη μια μεριά υπάρχει η ισχυρή κυβερνώσα παράταξη, που φυσικά όσα ψηφοδέλτια πρόσκεινται στη φιλόξενη αγκαλιά της, δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα στη στελέχωση.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει μια κατακερματισμένη και πονεμένη κεντροαριστερά, που φυσικά μετά από τις παλινωδίες πολλών ετών, έφτασε ως άθροισμα να μην συγκεντρώνει ποσοστά μεγαλύτερα του 30%.
Φυσικό και επόμενο τα ψηφοδέλτια που στηρίζει στην αυτοδιοίκηση να κινούνται με δυσκολία…
Χωρίς προοπτική νίκης και με μόνο πρόταγμα την διαχείριση της ήττας οι πολίτες απομακρύνονται και έτσι πέραν κάποιων επαγγελματιών της αυτοδιοίκησης οι υπόλοιποι είναι συγγενείς και ξαδέλφια μόνο για να κλείσουμε..
Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που πραγματικά παρατηρούμε είναι πως δεδομένου του αποτελέσματος, δεν αναπτύσσεται κανένας προγραμματικός λόγος για τα πραγματικά προβλήματα που αναζητούν λύσεις και όλοι εφαρμόζουν την προσωπική ατζέντα, που θα τους τοποθετήσει πιο ισχυρούς στην επόμενη μέρα του μικρόκοσμου της παράταξης τους.
Δυστυχώς φίλοι μου η ισορροπία χάθηκε και μαζί της χάθηκε και η ελπίδα της δημοκρατίας που δεν είναι άλλη από τον πλουραλισμό και τον υγιή ανταγωνισμό ώστε να ξεπροβάλει το κέρδος της κοινωνίας.
Έτσι λοιπόν, πλέον μας έμεινε σε αυτή τη μάχη η αλαζονεία της βεβαιότητας του νικητή, απέναντι στη χαμένη σοβαρότητα της βεβαίας ήττας του αντιπάλου…