Μια ρήση, ενός Άγγλου φιλόσοφου, παλιά έλεγε, πως η εξουσία αλλοτριώνει.
Η απόλυτη εξουσία αλλοτριώνει απόλυτα.
Δυστυχώς όσα χρόνια και αν πέρασαν από τότε, η ρήση πάντα επίκαιρη, βρίσκοντας εφαρμογή σε κάθε λογής συμπεριφορές πολιτικών προσώπων.
Πριν λίγες ημέρες, έτυχε να γίνουμε μάρτυρες ενός περιστατικού, μεταξύ αυτοδιοικητικού παράγοντα και θεσμικού παράγοντα της επιχειρηματικής ζωής.
Κουβέντες χυδαίες, χαμηλότατου επιπέδου, που σε καμία περίπτωση δεν αρμόζουν στο αξίωμα που καλείται να υπηρετήσει ο αυτοδιοικητικός, απεναντι στους πολίτες και στην κοινωνία.
Όλα αυτά όμως θα έπρεπε να ενοχλούν, πρωτίστως εκείνον, που επέλεξε να τοποθετήσει στη συγκεκριμένη θέση το εν λόγω άτομο, και φυσικά να προχωρήσει στις δέουσες αλλαγές.
Όταν όμως, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, δεν έχεις πάγκο, από το να επιλέγεις συνειδητά να στηρίζεις πρόσωπα που δε δείχνουν ίχνος σεβασμού απέναντί σου αλλά και στο θεσμό που υπηρετούν, τότε καλύτερα να “παίξεις με δέκα”.
ΥΓ1 Παίζω με δέκα: Λαϊκή έκφραση στα χωριά μας, όταν κάποιος θέλει να δείξει πως η ομάδα σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα δεν διαθέτει το κατάλληλο έμψυχο δυναμικό, ώστε να στελεχώσει με ικανούς παίκτες πλήρη εντεκάδα.
ΥΓ2 Το περιστατικό που σας περιγράφω έγινε σε ακαδημαϊκή εκδήλωση όμορου νομού.
