Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την ανάγκη σύμπραξης των προοδευτικών(;;;) δυνάμεων για να προκύψει ρεαλιστικό σχήμα που να κερδίσει τη σημερινή κυβέρνηση.
Και όσο αυτό στα λόγια φαίνεται τόσο προφανές και εύκολο τόσο η πράξη χρόνια τώρα διαψεύδει κάθε ελπίδα του προοδευτικού κόσμου.
Ήδη από την εποχή της κατάρρευσης του κραταιού Πασοκ (2012) δρομολογήθηκαν εξελίξεις συμπόρευσης και συγκρότησης ευρύτερου μετώπου.
Με την άνοδο όμως συνεχώς ενός Συριζα που οδηγήθηκε μέχρι την κυβέρνηση όλα αυτά εξαφανίστηκαν και δεν υπάρχουν πια καν ως αναμνήσεις.
Έπειτα το δήθεν τότε προοδευτικό μέτωπο βρήκε πλήρη ταύτιση με το αντισύριζα μέτωπο και δούλεψε, η αλήθεια ειναι πολυ αποδοτικά, για να φτάσει η σημερινή κυβέρνηση στην απόλυτη κυριαρχία.
Η πραγματικότητα όμως σήμερα δείχνει πως ναι μεν η συνθήκη για συμπόρευση είναι αναγκαία αλλά δυστυχώς δεν καθίσταται ικανή, εξαιτίας αφενός του παρελθόντος και αφετέρου πως για όλους κάθε τέτοια προοπτική υπάρχει στο τραπέζι μόνο για την ικανοποίηση του δημοσίου αισθήματος και απο πίσω ο καθένας την υπονομεύει γιατι φοβάται για τη δική του πολιτική επιβίωση.
Όσο λοιπόν η ανάγκη της ανασύστασης του προοδευτικού χώρου θα βασίζεται στις μικροπολιτικές στοχεύσεις και επιδιώξεις χαμηλών προσδοκιών και δυνατοτήτων πολιτικών της σειράς τόσο όλο αυτό θα λειτουργεί ως άλλοθι να μην κινείται τίποτα στον ορίζοντα.
Φυσικά η ιστορία γράφει και κάποιοι αργότερα θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος των ευθυνών.
Και η ευθύνη είναι βαριά σύντροφε, αν χρησιμοποιείς ανατρεπτικό λόγο μόνο για να υπάρχεις εσύ ακόμα και αν με τις αρνήσεις σου, τις δήθεν προϋποθέσεις σου και την πρεμούρα σου να μη μαγαριστεί ο χώρος σου, παραδίδεσαι άνευ όρων στην παντοκρατορία του αντιπάλου.
