Έργο-γέφυρα… χωρίς γέφυρα: ένας χρόνος μετά, στο απόλυτο “μηδέν”
Υπάρχουν έργα που καθυστερούν.
Υπάρχουν έργα που διαλύονται
Υπάρχουν έργα που μπλοκάρουν.
Και υπάρχει και το έργο της οδογέφυρας Βλαχογιαννίου.
Το έργο που:
– βρήκαν χρηματοδοτημένο,
– βρήκαν έτοιμο να προχωρήσει,
– υπέγραψαν σύμβαση στις 31 Μαρτίου 2025,
– με σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης έως 30 Σεπτεμβρίου 2026.
Και κατάφεραν… κάτι πραγματικά εντυπωσιακό:
Έναν χρόνο μετά, η πρόοδος είναι σχεδόν μηδενική.
Ούτε θεμέλια.Ούτε εργοτάξιο.Ούτε ίχνος εξέλιξης.
Μόνο δηλώσεις.
Αν υπήρχε βραβείο για “μηδενική παραγωγή με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση”, θα το είχαν ήδη κερδίσει.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα δύσκολο έργο που σκάλωσε.
Μιλάμε για ένα έργο που παραδόθηκε έτοιμο – και απλώς… δεν ξεκίνησε ποτέ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το “μικρό” θέμα του διαγωνισμού:
Η πρώτη προσφορά, με έκπτωση 23,63%, απορρίφθηκε.
Και επιλέχθηκε η δεύτερη, με 10%.(αγαπημένο ποσοστό αναθέσεων στα έργα αποκαταστάσεων)
Δηλαδή:
.λιγότερη έκπτωση,
. μεγαλύτερο κόστος,
.μηδενική πρόοδος.
Ο απόλυτος συνδυασμός.
Τελικά, τι ακριβώς συμβαίνει;
– Γιατί ένα έργο με υπογεγραμμένη σύμβαση εδώ και έναν χρόνο δεν προχωρά;
Όταν η προηγούμενη περιφερειακή αρχή 2011-2023 παραδίδει χρηματοδοτημένα και ώριμα έργα,
και η επόμενη καταφέρνει να μην τα ξεκινά,να τα διαλύει,να τα απεντάσει,
τότε το πρόβλημα δεν είναι το έργο.
Είναι η διοίκηση.
Και όταν η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί, επιστρατεύεται κάτι άλλο:
η απόπειρα χειραγώγησης της κοινής γνώμης μέσω μέσων ενημέρωσης, με ωραιοποιημένες, ανακριβείς ή και κατασκευασμένες “ειδήσεις” που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική εικόνα του έργου.
Όμως τα έργα
δεν προχωρούν με δελτία τύπου.
Ούτε με εικόνες που δεν υπάρχουν.
