Στην τελευταία κεντρική επιτροπή (μην είναι αλήθεια και η τελευταία για το κόμμα, πλάκα πλάκα), που φυσικά δεν είχε και τη μέγιστη συμμετοχή, υπήρξαν δύο τάσεις.
Η μία που πρόσκειται στον πρόεδρο Σωκράτη και η άλλη στον άψυχο Παύλο.
Η πρώτη πάντοτε προσέφερε την ασφάλεια και την εξασφάλιση της ασπίδας του κόμματος, ενώ η άλλη εξέφραζε την επανάσταση του τίποτα, που οδηγούσε, εξαιτίας του τρόπου αντιπαράθεσης, ακόμη παρακάτω το κόμμα.
Έτσι λοιπόν, από τη δική μας περιοχή θα λέγαμε πως όλοι συντάσσονται με την ασφάλεια.
Εξάλλου, πάντοτε πιστοί στο κόμμα, γιατί τους έδινε το άλλοθι.
Φυσικά και πάντοτε σύντροφοι, μιας και αυτόν τον χαρακτηρισμό τον κρατούσαν μόνο για όσους συμφωνούσαν, ενώ οι διαφωνούντες υπήρξαν πάντοτε υπονομευτές και κίνδυνος.
Τα ίδια ελπίζουν και για την επόμενη μέρα, πως θα συνεχίσουν οι σύντροφοι με αποκλεισμούς των άλλων συντρόφων.
Ίσως βέβαια η ατάκα του Αλέξη στη συνέντευξή του «έπαθα και έμαθα» να τους προβλημάτισε λιγάκι, όμως η σιγουριά με την οποία βύθισαν ένα κόμμα κυβερνητικό τούς γεμίζει ψυχολογία και ελπίδα.
Φυσικά και ψηφίζουν υπέρ στην αναστολή λειτουργίας της παράταξης, αρκεί η διαπραγμάτευση να τους περιλαμβάνει πρώτους…
Στην παραπάνω φωτογραφία διακρίνονται ο φερέλπις και δραστήριος Θωμάς Καλλιάς, μέλος της κεντρικής επιτροπής, και ο εκ Καρδίτσας ορμώμενος συνδικαλιστής εκπαιδευτικός Ζήσης Καπράνας, επίσης μέλος του οργάνου.
Σύντροφοι… τελικά η έννοια του συντρόφου κακοποιήθηκε βάναυσα, όταν έγινε εργαλείο ατομικής επικράτησης που κρυβόταν στη δήθεν συλλογική δράση.
