Όσο μελετάμε τας γραφάς καθημερινά, ολοένα και σε μεγαλύτερο βάθος, καταλήγουμε πως ίσως στο Πασοκ χτυπήσει για άλλη μια φορά την πόρτα η αδικία και η στρέβλωση της δημόσιας βούλησης από τον εκλογικό νόμο.
Έπειτα από την απώλεια της πέμπτης έδρας για το νομό μας και κατά συνέπεια, την αύξηση του μέτρου εκλογής, τα μικρά κόμματα περιμένουν αποκλειστικά να μεγαλώσουν για να δούνε επιτέλους βουλευτή.
Και όσο δε μεγαλώνουν τόσο μετράνε και ξαναμετράνε μήπως και ντε.
Στο Πασοκ λοιπόν, εκεί που πήρανε τη χαρά πως ο Συριζα κατέρρευσε και προμηνύεται πεδίο δόξης λαμπρό, για αυτούς έρχονται η μια πίσω από την άλλη οι μετρήσεις να το δείξουν τρίτο και μάλιστα πολύ μακριά από εκλογική θέση στις μικρές τετραεδρικές σαν και του λόγου μας.
Ο Παπαγεωργίου αυτά τα χρόνια το πήρε προσωπικά.
Έτρεξε από άκρη σε άκρη και ταξίδεψε το κίνημα σε κάθε γωνιά του δήμου, σαν να ήταν βουλευτής και με το παραπάνω.
Μίλησε για τα προβλήματα, απαίτησε λύσεις, μα πάνω από όλα έσκυψε να ακούσει όσα πρέπει να αλλάξουν.
Θα μου πείτε ναι, αλλά φτάνει;
Και θα σας πω, κατηγορηματικά όχι, αλλά αυτή η προσπάθεια δεν πρέπει να πάει χαμένη.
Είναι νέος, δραστήριος και κυρίως ενώνει μετά από χρόνια αντιπαλότητας στους όμορους χώρους της δημοκρατικής παράταξης.
Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα με τον Παπαγεωργίου μπροστά, το Δημαρχείο να βρει τον επόμενο ένοικό του.
Τέρμα στις χαμηλές πτήσεις πολλών συνδυασμών, που φέρουν μόνο το εγώ και ας αναλογιστούνε όλοι τη βαριά ευθύνη, να στηριχτεί κάποιος που μπορεί να κοιτάξει τον Τσιάκο στα μάτια…
